‘Godfather’ Rafael geeft jongeren in Feijenoord een eigen plek én leert ze een vak

In Huis van de Wijk De Dam in Feijenoord is Rafael Guinote vijf dagen per week te vinden. In zijn kantoor staan foto’s waarop hij zijn eigen gezicht heeft gephotoshopt op filmposters van The Godfather. Een knipoog naar zijn rol in de wijk. “The Godfather is voor de wijk. Het heeft niks met drugs te maken, maar we staan wel voor de wijk klaar. Vandaar die foto’s.”

In De Dam heeft Rafael de touwtjes in handen. Hij houdt van duidelijke regels, maar vindt het minstens zo belangrijk dat iedereen zich welkom voelt. Drie jaar geleden zag zijn leven er nog heel anders uit. Na 34 jaar in de metaalindustrie moest hij vanwege fysieke klachten stoppen met werken. “Ik kreeg een frozen shoulder. Toen zei mijn neefje: De Dam is wat voor jou, met mensen werken.” Rafael besloot de sprong te wagen. Wat begon als een tijdelijke baan, groeide uit tot een plek waar hij niet meer weg wil.

Jongeren leren technische vaardigheden
Samen met buurtbewoners knapte hij het pand op. “We hebben met z’n allen deze plek opgebouwd. Mensen uit de buurt hielpen met de bar en met schilderen.” Ook nam hij iets mee uit zijn oude vakgebied. Hij zag dat sommige jongeren handig waren met elektriciteit, terwijl anderen juist goed waren in het repareren van fietsen. Daar wilde hij iets mee doen. “Dan leer je ze met je handen werken en maak je ze enthousiast. Ik probeer ze ook via mijn eigen netwerk aan werk in de metaal- of houtbewerking te helpen.”

Een van die jongeren is Marouane. Hij liep stage bij Rafael en leerde er allerlei technische vaardigheden. “Ik doe ook een opleiding techniek. Rafael heeft me veel geleerd over de draaibank. Daarnaast hebben we geschilderd, brommers gemonteerd en fietsen gerepareerd. Van alles eigenlijk.”

Een eigen plek voor jongeren
Maar misschien wel het belangrijkste wat Rafael de jongeren heeft gegeven, is een plek waar ze met elkaar kunnen zijn. Waar anderen vooral overlast zagen, zag hij jongeren die behoefte hadden aan een eigen thuisbasis. “Die jongeren werden altijd geweigerd. De eerste maanden heb ik hier rondgelopen. Op een gegeven moment sprak ik ze aan en vroeg ik of ze mee naar binnen wilden komen. Ik heb ze eten gegeven en we hebben een band opgebouwd.”

Dat vertrouwen kwam niet vanzelf. “Dat gebeurt niet in één dag, daar gaan maanden overheen. Gewoon naar ze luisteren, dat is al heel wat voor die jongeren.” Inmiddels hebben ze boven in het Huis van de Wijk een eigen ruimte, met een PlayStation en een tafeltennistafel. Na schooltijd kunnen ze er terecht, krijgen ze hulp en kunnen ze gewoon even ontspannen.

Rafael heeft zijn draai gevonden in De Dam. Wat ooit begon als een tijdelijke baan, is inmiddels veel meer geworden. “Ik wil voor deze buurt blijven bestaan tot mijn pensioen. Dat is mijn doel.”