“Lieve brothers and sisters. Ontspan jullie een beetje, jullie zijn welkom! Voel je niet gevangen ofzo”, met deze woorden worden de bezoekers van de voorstelling AZC Gouden Bergen welkom geheten, door personage Kennet die, gewapend met een machete en met een fles bier in zijn hand, angstaanjagend is.
Het unheimliche gevoel van een vluchteling in een asielzoekerscentrum wordt letterlijk in je gezicht geduwd in de voorstelling AZC Gouden Bergen van theatergezelschap Grande Loge. Op 14 september gaat de voorstelling van Tjon Rockon en Hajo Doorn in première. Op de industriële locatie van Brutus is met hekken en steigers een AZC nagebouwd. Bezoekers worden opgedreven van het buitenterrein naar naar een grimmige binnenruimte die is ingericht door Brutus met bizarre objecten, waaronder een soort gynaecologische stoel, die lijkt op een martelwerktuig uit een Cronenberg film.
De bezoekers van de voorstelling nemen plaats rondom een arena van vluchtelingen-ellende. Alleen zijn in deze AZC de rollen omgedraaid. Het zijn Nederlandse vluchtelingen, met verschillende culturele achtergronden, die in de AZC Gouden Bergen in Suriname terechtkomen. De personages verlaten Europa, voor een betere toekomst, maar stranden in een AZC. Daar lopen de spanningen en onderlinge conflicten steeds hoger op. Een groep dansers uit Burkina-faso geeft de voorstelling een visuele kracht. De dansers vullen als geesten de ruimte en zijn angstaanjagend met hun onmenselijke bewegingen, die doen denken aan horrorfilms als The Grudge. Bezoekers, spelers en dansers vormen samen het AZC in deze interactieve voorstelling, die de bezoeker duidelijk een boodschap wil meegeven.
De voorstelling wordt gemaakt door Grande Loge, het theatergezelschap van Tjon en Hajo, in samenwerking met Theater Rotterdam en BRUTUS. De makers verbinden de actuele situatie in Europa, oorlog, onzekerheid en een veranderend beeld van Europa, aan de vluchtelingencrisis en de manier waarop we naar migratie kijken. Het gaat de makers niet om het nabootsen van individuele, actuele asielzoekers verhalen, maar om de vraag wat er met een mens gebeurt als alles wat vertrouwd is moet worden opgegeven. Door het eurocentrische perspectief te kantelen en de Europeaan zelf in het ‘no man’s land’ te plaatsen, stelt de voorstelling niet een moralistische les centraal, maar een intermenselijke en emotionele ervaring.