Twee jaar geleden zag het leven van de Rotterdamse Zoë er heel anders uit. Ze woonde in Barcelona, had net haar scriptie afgerond en stond aan het begin van haar carrière. Tot een scooterongeluk tijdens een reis door Mexico haar leven volledig veranderde. Inmiddels is ze al bijna twee jaar bezig met herstellen van niet-aangeboren hersenletsel. Met hulp van vrienden heeft ze een crowdfunding opgezet voor een intensief behandeltraject.
Zoë (29) is van jongs af aan gewend om veel te reizen. Mexico voelt voor haar als een tweede thuis. Ze spreekt de taal en kwam er al meerdere keren. Na haar studie en een periode in Barcelona besloot ze in oktober 2024 nog één keer naar het land te gaan voordat ze aan haar carrière zou beginnen.
Tijdens de reis ging het mis. Op weg naar een yogales kwam ze op een zandweg met haar scooter ten val. Met haar hoofd kwam ze hard terecht op een stenen verkeersheuvel. “Ik weet nog steeds niet precies hoe het gebeurde. Ik reed misschien twintig kilometer per uur, maar ik viel precies op die stenen heuvel.”
Zoë zat onder de schaafwonden en had een flinke wond aan haar hoofd. Omstanders brachten haar naar een ziekenhuis. Daar werden haar verwondingen behandeld, maar van een hersenschudding werd op dat moment niet gesproken. Een paar dagen later vloog ze terug naar Nederland. “Toen ben ik ook met een rolstoel over het vliegveld heen gegaan. Ik kon bijna niet lopen, maar ik dacht dat dat vooral door de pijn kwam.”
‘Er kwam gewoon error in mijn hoofd’
Terug in Nederland ging Zoë naar haar huisarts. Die vermoedde dat ze een hersenschudding had opgelopen. Toch begon ze kort daarna aan een nieuwe baan. Haar team werkte in Amsterdam, terwijl Zoë zelf vanuit Rotterdam dagelijks met de trein heen en weer ging.
Dat bleek al snel te veel. “Als iemand me iets vroeg over een meeting, kon ik eigenlijk gewoon niks meer zeggen. Er was compleet error in mijn hoofd. Ik kon de informatie niet verwerken.” Toch probeerde ze door te gaan. Ze wilde zich bewijzen bij haar nieuwe werkgever en keerde uiteindelijk terug naar Barcelona.
Daar werden de klachten alleen maar erger. Licht en geluid werden moeilijk te verdragen en Zoë bracht steeds meer tijd door in een omgeving met zo min mogelijk prikkels. Na een CT-scan in het ziekenhuis, waar niets bijzonders op was te zien, kreeg Zoë een sterkere paracetamol mee. Daar moest ze het voorlopig mee doen. “Ik kon daar wel mee functioneren, dus ik kon wel naar mijn werk gaan en doen alsof ik aan het werk was, maar ik kon eigenlijk niet echt iets binnenkrijgen.
Pas maanden later besloot ze volledig te stoppen met werken. Vanuit Nederland begon een lang revalidatietraject met onder meer een fysiotherapeut en ergotherapeut. Ook kreeg ze psychologische hulp. Het duurde volgens Zoë ongeveer vijf maanden voordat ze kon accepteren dat ze haar leven in Barcelona voorlopig moest achterlaten.
Van salsa en dansen naar een prikkelarme omgeving
De gevolgen zijn nog altijd groot. Dingen die voor haar vroeger vanzelfsprekend waren, zijn nu moeilijk of onmogelijk. Ze hield van salsa dansen, hardlopen, sporten, uit eten gaan en afspreken met vriendinnen. Inmiddels moet ze haar dagen zorgvuldig plannen en rekening houden met haar belastbaarheid.
Zelfs een rustige verjaardag kan te veel zijn. “Na een half uur voel ik gewoon dat ik mijn ogen dicht moet doen. Ik kan me niet meer goed concentreren op wat mensen zeggen.”
Zoë probeert daarom vooral in een prikkelarme omgeving te leven. Ze wandelt, doet rustige dingen en probeert haar grenzen steeds beter te leren kennen. “Het is niet omdat ik dat wil, maar omdat de rest gewoon niet gaat.”
Dat zorgt ook voor een gevoel van eenzaamheid. Omdat haar klachten niet zichtbaar zijn, is het voor anderen soms moeilijk te begrijpen hoe groot de impact is. “Als je me ziet, zie je eigenlijk niks. Ik kan heel helder overkomen, maar ondertussen kost een gesprek me ontzettend veel energie.”
Vriendinnen schieten te hulp
Via een traject van de Hersenstichting kwam Zoë in contact met andere jonge mensen met hersenletsel. Daar hoorde ze over een behandeling in de Verenigde Staten die mogelijk meer inzicht kan geven in de specifieke problemen in de hersenen. De behandeling kost echter tienduizenden euro’s.
Daarom besloot Zoë, na lang twijfelen, haar omgeving om hulp te vragen. Een aantal vriendinnen zette samen met haar een crowdfunding op. De vriendinnen wonen verspreid over verschillende landen en leerden Zoë kennen tijdens verschillende periodes van haar leven.
“Het was heel bijzonder om te zien hoeveel er ineens mogelijk is als je om hulp vraagt.” De crowdfunding ging vorige week online en het benodigde bedrag werd binnen enkele dagen bijna volledig opgehaald. Inmiddels is het streefbedrag volgens Zoë gehaald en kan ze hiermee een vergelijkbare therapie volgen bij NeuroRC in Leeuwarden.
De reacties hebben haar bovendien meer gebracht dan alleen het benodigde geld. Mensen van vroeger, van de basisschool en middelbare school, maar ook oude bekenden en vrienden reageerden op haar verhaal. “Ik heb twee jaar bijna onder een steen geleefd. Het voelde heel fijn om eindelijk te vertellen: het gaat niet zo goed met mij, en dit is mijn verhaal.”
‘Ik wil weer meer leven in plaats van overleven’
Met het opgehaalde geld wil Zoë een behandeltraject in Leeuwarden volgen. Ze hoopt daarmee haar kwaliteit van leven te verbeteren en haar belastbaarheid verder op te bouwen. “Ik wil gewoon weer meer leven in plaats van overleven.” Ze wil uiteindelijk weer kunnen werken zonder dat een paar uur inspanning betekent dat ze de volgende dag volledig moet herstellen. Werk is voor haar niet alleen belangrijk voor inkomen, maar ook voor structuur en het gevoel weer mee te doen.
Op dit moment is ze daarom voorzichtig op zoek naar een plek waar ze uiteindelijk stap voor stap kan re-integreren in de samenleving. “Ik hoop dat iemand mijn verhaal leest en denkt: misschien kunnen we haar een kans geven om rustig bij ons te beginnen.”
Voor Zoë draait het de komende tijd vooral om kleine stappen vooruit zetten. “Ik had altijd grote doelen. Nu denk ik: ik wil me gewoon weer goed voelen. Dat is het belangrijkste.”