In het Erasmus MC zit een kapperszaak die is gespecialiseerd in het doen van haar voor mensen die om medische redenen hun haar zijn verloren. Naast reguliere knipbeurten, vangen zij juist ook mensen op die bijvoorbeeld net te horen hebben gekregen dat ze kanker hebben en chemotherapie moeten ondergaan. Zo overkwam dat ook Zoë. Zij verloor op die manier haar eigen haar en kon terecht bij Lisa en Marit voor een passend haarwerk.
“Hoi ik kom mijn haarwerk weer brengen voor onderhoud”, zegt Zoë Molendijk opgewekt als ze de salon in loopt aan de Zimmermanweg. “Perfect”, reageert een opgewekte Lisa Hoogland. Zij is de haarwerkspecialist die zorgt voor het haar van Zoë. Zij draagt het haarwerk sinds zij door chemotherapie haar eigen haar verloren is. “Voor mij is eigenlijk het haarwerk er om mezelf weer een klein beetje terug te zien in de spiegel. Zoals ik altijd al was”, vertelt Zoë Molendijk openhartig.
“We gaan het wassen en krullen”, legt Lisa uit. “Ik doe dit werk nu zestien jaar. Ik ben hierin terechtgekomen via mijn moeder. Mijn moeder was ook haar werkster. Ik ben toen op 16-jarige leeftijd naar de kappersschool gegaan. Mijn kappersdiploma gehaald. Eigenlijk wist ik vanaf dat moment al: er is gewoon veel meer dan haren knippen. Ik had dat van huis uit meegekregen”, blikt ze terug op het begin van haar carrière. Ze specialiseerde zich in het behandelen van de haarwerken en werkt nu zo’n 12,5 jaar voor Aderans Haar Center.
Het werk kent genoeg emotionele momenten omdat er nu eenmaal veel cliënten komen die worstelen met vaak ernstige ziektes zoals kanker. “Op het moment zelf kun je je wel groot houden, maar er zijn zeker momenten dat ik ook wel moet huilen”, bekent Lisa. “Het doet natuurlijk wat met je. Ook als er mensen komen te overlijden. Je zou gevoelloos zijn als dat je niets doet”, vertelt ze verder.
Lisa doet dat niet alleen, maar met een heel team. Met zijn allen zetten ze zich in om mensen die het vaak ongelofelijk moeilijk hebben soms als een van de eersten op te vangen. “Mijn vader is bijvoorbeeld heel trots. Die vind het zo mooi wat ik doe”, begint Lisa’s collega Marit. “Dat is heel fijn om te horen. Dat ik mensen inspireer. Het geeft ook heel veel voldoening dit werk. We gaan nooit met tegenzin naar het werk. We denken echt weleens: he, wat een rot baan. Maar dat is dan vooral omdat mensen dan zulke vervelende diagnoses krijgen”, besluit ze.