In Huis van de Wijk De Focus haken vrijwilligers van ‘Haak’ie aan’ al zeven jaar elke woensdagochtend troostdekens voor wijkbewoners die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Wat begon als een klein buurtinitiatief, is uitgegroeid tot een hechte groep vrouwen die niet alleen dekens haken, maar ook bij elkaar terechtkunnen voor steun, gezelligheid en een goed gesprek.
“Nou, dames, we zitten weer lekker. Wat eten we vanavond?” gooit Marina den Hollander een vraag in de groep. “Ik heb nog geen plannen”, reageert er een. “Ik eet lekker chili con carne”, zegt een ander. Het is een gezellige boel met zo’n acht dames die in Huis van de Wijk De Focus zijn komen haken. “We zijn gewoon een familie. We zijn allemaal zussen van elkaar”, zo omschrijft deelnemer Quirine het gevoel dat ze bij de groep heeft.
De handen gaan op volle snelheid tijdens het haken. Wie niet beter weet, zou denken dat er weleens blessures in die handen kunnen sluipen. Niets blijkt minder waar. “We hebben het eigenlijk nog nooit over blessures gehad”, lacht Quirine hardop. De groep is zeven jaar geleden begonnen. De meesten haken al jaren mee. “Lief en leed deel je met elkaar”, begint Annelies te vertellen. “Je helpt elkaar in moeilijke tijden en met de leuke dingen vieren we het met elkaar. Maar je bekommert je ook om elkaar. Zoals Jacqueline, die er nu dus niet is. Zij heeft een flinke val gemaakt. Daar heb je het dan met elkaar over. Je belt dan eventjes en we gaan langs met een bloemetje”, vertelt Annelies.
‘Hebben we tijd over, dan gaan we haken’
Naast dat er veel gehaakt wordt, wordt er vooral ook een hoop gekletst. “Hoelang het duurt om zo’n deken te haken, verschilt echt per persoon. De een doet er zes maanden over en de ander zes weken. Dat verschilt per dame en hoeveel er gepraat wordt”, grinnikt Corra. “We hebben weleens een ochtendje dat we meer zitten te kletsen dan te haken. Maar dat mag ook. We zijn ook bij elkaar om te socializen. Daar gaat het ook om. Lekker bij elkaar met een bakje koffie en een praatje. Hebben we nog tijd over, dan gaan we haken”, besluit ze lachend.