Carla (58) leeft al dertig jaar op straat in Rotterdam. Nu haar lichaam haar steeds vaker in de steek laat, kijkt ze terug op een leven dat in het teken heeft gestaan van overleven. Voor het eerst vertelt ze open over wat ze op straat meemaakt.
Carla zit tijdens het gesprek onrustig op haar stoel. Ze verschuift, sluit af en toe haar ogen en zoekt naar woorden. Haar verhaal komt in flarden. Ze springt van het ene moment naar het andere, maar keert steeds terug naar hetzelfde: overleven.
Ze vluchtte ooit uit een gewelddadige relatie en kwam uiteindelijk in Rotterdam terecht: de enige plek waar haar ex haar niet vond. Wat begint als een uitweg, ontvouwt zich naarmate de tijd vordert in een permanent leven op straat.
Vrouw op straat
Hoe het is om als vrouw buiten te leven, vat ze samen in één woord: zwaar. Ze wordt nageroepen en moet zich voortdurend verdedigen. Rust en veiligheid zijn er nauwelijks en respect moet ze telkens opnieuw afdwingen. “Er wordt heel erg op je neergekeken. Je wordt vernederd”, zegt ze. “Ik zal altijd iemand met ‘u’ aanspreken. Gewoon netjes en beleefd.”
Ze stoort zich daarnaast aan het beeld dat mensen van haar hebben. Dat ze haar zien als ‘zwerver’ of ‘junk’, terwijl ze zelf probeert overeind te blijven. Daarom spreekt ze jongeren aan die ze op straat tegenkomt, vooral als ze bezig zijn met drugs. “Ze doen stoer”, zegt ze. “Maar ze maken alleen maar dingen kapot. Ik ben daar het levende bewijs van.” Toch laat ze zich niet klein krijgen. “Ik ben een vrouwtje, klein, al op leeftijd. Maar ze gaan niet over mij heen lopen.”
Lees verder via onze mediapartner Rijnmond.