José van Zutphen, beter bekend als The Rap Granny Rotterdam, is terug met een nieuwe spoken word. Voorafgaand aan naderende landelijke verkiezingen van 29 oktober spreekt ze zich uit tegen groeiende polarisatie in de samenleving én hoe dat door kan werken in een liefdevolle relatie.
Voor de opnames van haar nieuwste verhaal koos ze samen met ons voor een bijzondere plek: de Erasmusbrug. Een iconisch Rotterdams symbool van verbinding, dat José’s boodschap nog sterker maakt. In haar tekst roept ze op om elkaar niet langer als tegenstander te zien, maar naar elkaar te luisteren en van elkaar te leren.
‘Niet meer een Zij en een Wij’
Op vele fronten is er een strijden,
wie heeft gelijk of geen van beiden.
Keuzes worden gemaakt, ervoor
gewaakt dat niet dát weer hiér zal
geschieden, want dat dát moeten we
het hoofd bieden.
Op het persoonlijke vlak zet ook de
een de ander te kak.
Soms gaat ’t over iets kleins, maar
soms over het wereldse gebeuren,
scheuren vertonen zich, die verder
gaan scheuren.
Hun schone leven is aan ’t vervuilen
en zij staan nu tegenóver elkaar.
Razen als dwazen tegen muren, wie
van de twee moet het bezuren.
Op extra- of introverte wijze de
ander niet meer prijzen maar néér-
halen.
Die ander staat dan weer te balen.
Wordt er nog gepraat of alleen
maar gehaat.
Hij slaat rechtser af dan rechts,
zij neemt de linkse route.
Wie van de twee gaat hiervoor
boeten.
Hij wil vechten en zij het geschil
beslechten.
Hij wordt feller dan fel, maar zij
loopt niet naar die hel.
Hij keert zich van haar af, zij roept:
‘Doe niet zo laf.’
Hij heeft het niet over normen, wil
de wereld bestormen.
Zij denkt: ‘Wie wil nu wie hervormen?’
Wie maakt ’n buiging voor de ánder
z’n overtuiging.
Wat is goed, wat is fout of kantelt
het naar een goed-fout.
Uiteindelijk komen ze weer tot
bedaren, maken nu geen wegwuif-
gebaren.
Willen elkaar begrijpen en niet als
gevaarlijke “lijpen” de ander de rug
toekeren.
Niet de ander afschrijven maar in
gesprek blijven.
Geen hokjes, geen wrokjes meer.
Niet meer met ‘n verhitte kop
schreeuwen: ‘stóp, stóp.’
De rust is weergekeerd en hopelijk
hebben ze van elkaar toch wat
geleerd.
En ook niet meer een Zij en een Wij
in deze maatschappij, maar meer van
het goede van allebei.