Op 16-jarige leeftijd verliest de Rotterdamse Stéphanie Beijnes haar moeder. Het is het begin van een hele eenzame periode waarin ze haar rouw in haar eentje probeert te verwerken. Inmiddels jaren later hoopt ze mensen te behoeden voor deze eenzaamheid. Stéphanie is nu rouw- en verliesbegeleider en geeft les in Verlieskunde.
“Afgelopen 19 november was het precies veertig jaar geleden dat mijn moeder overleed”, vertelt Stéphanie (56). “We stonden met de hele familie bij haar graf. Ik keek terug op de afgelopen veertig jaar en hoe die ervaring de reden is geweest voor mijn werk. De essentie is dat ik mij toen zo verschrikkelijk eenzaam heb gevoeld, maar dat ik later bedacht dat dat helemaal niet nodig is voor mensen met rouw.”
Het is inmiddels vijftien jaar geleden dat Stéphanie de overstap maakte na jaren in het onderwijs te hebben gewerkt. “Doordat ik het zelf zo jong had meegemaakt, bleef ik me altijd bewust van het feit dat iedereen rouw heeft, ook jongeren. In het onderwijs heb ik veel gesprekken gehad met jongeren, omdat ik niet wilde dat ze zo eenzaam rondliepen als ik deed als 16-jarige. Vijftien jaar geleden besloot ik van die gesprekken mijn vaste werk te maken.”
Alle soorten rouw
Stéphanie besloot zich om te scholen en zelf te beginnen als rouw- en verliesbegeleider. “Dat begon met alleen het helpen van jongeren die iemand waren verloren, maar het werd al snel het helpen van alle leeftijden. Zo heb ik veel gesprekken met hele gezinnen.”
Ook kwam Stéphanie in aanraking met meerdere soorten rouw: “Rouw kan er ook al zijn als iemand ziek is of in een echtscheiding zit en zelfs wanneer je je werk verliest.”
Maar er kwamen ook zwaardere gevallen bij. “Bijvoorbeeld suïcide, of moord of andere criminele zaken. Dat kan soms zwaar zijn, maar mijn werk geeft altijd veel voldoening omdat je na verloop van tijd vaak ziet dat je verschil kan maken.”
Geen stappenplan
Volgens Stéphanie draait rouw niet alleen om het verwerken van verdriet: “Veel mensen in onze maatschappij denken dat er een soort stappenplan is dat je moet doorlopen en dat er dan een streep onder de rouw kan. Na een korte periode gaat men dan maar weer aan het werk en wordt er niet meer over gesproken.”
Rouw kan altijd terugkomen, het gaat in golven. Mensen moeten zichzelf vaker de vraag stellen hoe het echt met hen gaat, ook jaren later. En als de conclusie is dat het slecht met je gaat, praat erover. Praat met je partner, een goede vriend, je buurman of een psycholoog, maar praat.”
Lees het hele artikel bij onze mediapartner Rijnmond.