De hevige tropische storm die Kaapverdië begin deze week raakte, heeft ravage achtergelaten. Ook Stichting Simabo, die zich inzet voor de zwerfdieren op São Vicente, werd hard geraakt. Vader en dochter John en Joni Pinto e Neto vlogen net voor de storm terug naar Nederland vanuit Kaapverdië en konden “niet niets doen”. Daarom startten ze een GoFundMe op voor Simabo.
Door zware regenval overstroomden de straten van vooral de eilanden São Vicente, Santo Antão en São Nicolau. Ook Stichting Simabo, die zwerfdieren opvangt op São Vicente, kwam er niet ongeschonden uit. Niet alle dieren overleefden het vele water en van de tijdelijke opvang en van de nieuwe opvang, waaraan juist net hard werd gewerkt, is nog maar weinig over.
Tot groot verdriet van vader en dochter John en Joni. Zij brachten vorige maand nog een hondje naar de stichting, om het te adopteren en uiteindelijk mee te nemen naar Nederland. Zuka, zoals het hondje heet, heeft de ramp overleefd. Maar datzelfde lot gold niet voor veel andere dieren.
John en Joni hielden hun hart vast
“We hielden ons hart vast”, vertelt John. “Zuka zat in de tijdelijke shelter, waar ze naartoe waren verhuisd terwijl de nieuwe shelter werd opgebouwd, en dat zijn aardig kleine hokken. Er was zo’n grote hoeveelheid water, en de hokken waren gewoon buiten, dat de hondjes maar net zo lang moesten zwemmen en hun hoofdje boven water moesten houden, in de hoop dat het water zou gaan zakken.”
Uiteindelijk is iemand van de stichting, na de storm, lopend naar de opvang gegaan. “Met de auto is dat vijftien minuten vanuit de stad, maar omdat de weg kapot was door de storm, moest diegene lopend gaan. Dat was misschien wel een wandeling van 45 minuten, als het niet langer was door obstakels op de weg.”
Via foto’s en video’s kwamen John en Joni er uiteindelijk achter dat Zuka nog leefde, maar dat gold niet voor alle dieren. “Het is echt heel triest”, zucht John. “Om emotioneel van te worden.” Joni vult aan: “Ik heb er echt heel veel om gehuild.”
Dubbelop hulp nodig
De nieuwe opvang waar de stichting mee bezig was, is zo goed als helemaal verwoest. De dieren die de ramp hebben overleefd, zijn overgebracht naar een aantal van de hokken die al klaar waren en nog wel overeind staan. Maar de materialen die eigenlijk bedoeld waren voor de bouw van nieuwe hokken, worden nu gebruikt om huizen voor slachtoffers op te bouwen.
“Kortom: ze hebben nu vooral heel veel hulp nodig”, benadrukt John. “We voelden ons zwaar machteloos. We zagen alle beelden voorbijkomen, van honden en katten die klem waren komen te zitten en overleden waren. Er wordt heel veel gedaan voor de menselijke slachtoffers, dus daarom besloten wij dat we iets moeten gaan doen voor de dieren. Echt uit verdriet. Van: we moeten iets doen, we kunnen niet niets doen.”
Inzamelingsactie voor de honden en katten
En dus besloten de twee een GoFundMe op te zetten voor de stichting. “Al kunnen we niet iets met onze handen doen, laten we dan toch proberen om met een beetje geld voor water, voedsel en medicatie te zorgen voor de dieren.” De hele situatie raakt John diep. “Ik ben eigenlijk best wel van slag. Ik ben een aanpakker en iemand die graag de eerste stap maakt. Als het kon, had ik in mijn vingers geknipt en was ik nu daar om te helpen, maar je bent nu heel erg afhankelijk van de goedheid van anderen.” Joni sluit zich daarbij aan: “Het liefst wil je gewoon een vliegticket boeken. Ik vind het zo heftig allemaal. Ik kan er echt om huilen.”
De teller staat inmiddels op 550 euro. “We vragen niet om veel. Voor hen is een paar honderd euro al veel. Maar het zou mooi zijn als de inzamelingsactie straks vijf, zes keer over de kop gaat, want dan kunnen ze echt een aantal jaren vooruit.”
Zuka nog op São Vicente
Terwijl John en Joni zich vanuit Nederland inzetten om hun steentje bij te dragen, zit Zuka nog op het eiland. Want voordat ze mee mag naar Nederland, moet er eerst het een en ander worden geregeld met vaccinaties en papieren. Daar kunnen vader en dochter in ieder geval niet op wachten, want het was echt liefde op het eerste gezicht. “Joni was tijdens onze vakantie op São Vicente op de markt haar haren aan het invlechten toen er ineens een hondje naast haar kwam liggen.”
De hond, zo tam als wat, kreeg meteen aandacht en liefde van Joni, maar toen John terugkwam lopen en haar zag, viel hem direct de grote teek in haar nek op. “Ze waren zo groot … Ik vond dat zielig en dacht: hier moeten we wat mee. Dus ik besloot dat als ze ons zou blijven volgen, dan kijken we of we haar wat eten en drinken konden geven. Als ze dan nog bij ons bleef, dan zouden we kijken of we haar mee konden nemen naar een dierenarts, zodat ze daar even een boost kon krijgen.”
‘Wat is er mooier dan een hondje in nood helpen?’
Het hondje volgde trouw en vader en dochter brachten haar daarom naar Simabo. Daar bleek het diertje gechipt te zijn, tot lichte teleurstelling van John en Joni. “Ik was eerst helemaal niet in de veronderstelling om haar te adopteren, maar ik had altijd wel de gedachte gehad om thuis nog een tweede hond te nemen. En wat is dan mooier dan een hond in nood helpen?”
Alleen bleek na een belletje naar de eigenaresse dat deze allang was verhuisd naar een ander eiland en het wel prima vond dat de hond op straat leefde. “Wij dachten echt, hoe dan?” Maar dit betekende wél dat John en Joni Zuka mochten adopteren. “Het enige wat hoefde te gebeuren is de naam van de oude eigenaar wissen en mijn naam in plaats daarvan neer te zetten.”
De rest van de vakantie bekommerde Joni zich om het hondje. “Ik mocht haar elke dag om 11.00 uur ophalen en dan gingen we lekker wandelen, nam ik haar mee naar het strand en kon ze echt even tot rust komen. Ze werd echt helemaal haarzelf, met haar staartje omhoog en lekker druk.”
Als het meezit, mag Zuka over anderhalve maand mee naar Rotterdam. Ondertussen worden vader en dochter nu door de stichting met foto’s en video’s op de hoogte gehouden. “Daar zijn we echt superblij mee. Voor hen is het natuurlijk zo heftig allemaal.”