José van Zutphen, beter bekend als The Rap Granny Rotterdam, is terug met een nieuwe spoken word. Deze keer spreekt zij haar uit over de telefoonverslaving onder de jongeren, vanuit het perspectief van een oudere man. Ze zoekt de verbinding op tussen jong en oud.
Emo-armoe
Voor z’n dagelijkse walkie en
hopend op ’n talkie gaat Ome
Piet niet te ver van huis.
Met als metgezel z’n Stille
Verdriet loopt hij straat in –
straat uit – en stuit op z’n
vertrouwde bankie onder de
grote boom.
Op straat is het ’n sjezen om
vlug thuis of elders te wezen.
Ome Piet ziet al ’t geren en al
’t gehol om zich heen.
Hoofden voller dan vol en ook
het snelle digitale verkeer eist
z’n tol; wezenlijk contact is er
nauwelijks meer.
Hij wil in ’t échie z’n zeggie doen
én niét tegen iemand met dopjes
in z’n oren die hém dan helemaal
niet kan horen.
Hij wil ’n knikkie en geen niets-
zeggend blikkie van ‘n passant,
want hij heeft óók wat te vertel-
len.
Plots gaat er iemand naast hem
zitten bellen.
Zo afgezonderd verwondert hij
zich over het feit dat ook deze
jongen ’n beetje de emo-weg aan
het kwijtraken is.
Hij wil hem ’n tikkie geven, nee
niet zo’n digi-ding, om te vragen
waarover hij zich heeft te be-
klagen.
“Wat schort er aan?” wil hij ‘m
zeggen, maar de ander houdt het
kort, staat op en gaat op zoek naar
’n verzetje achter z’n vertrouwde
iPad-je.
Het gaat Ome Piet wat vervelen
dat weinigen nog emoties willen
delen.
Wel via apparaten kunnen ze nog
over hun gevoelens praten.
Niet meer intiem maar in ’t groot
het te hebben over het leven en
over de dood.
Hij gaat dan maar weer op huis
aan, voelt zich ontdaan en ’n beetje
alone, denkend aan die jongen met
z’n Heilige Smartphone.
Al is Ome Piet bijna de 100 gepas-
seerd en heeft hij zich vaak aan
het leven bezeerd, hij wil toch nog
wat jaartjes mee om dát wat er om
hem heen nog staat te gebeuren wat
lichter in te kleuren.
© José van Zutphen
The Rap-Granny Rotterdam