“Vandaag hebben we roti’s voor 4 euro”, zegt Sher terwijl ze de lunch voorbereidt. “Wel met Nederlandse sperziebonen, want kousenband is onbetaalbaar.” Aan de keukentafel van Casa C in Charlois klinkt het alsof iedereen elkaar al jaren kent. Elke woensdag bereidt Sher een warme maaltijd voor buurtbewoners, maar de huiskamer is veel meer dan een plek om te eten.
Sher begon Casa C omdat er volgens haar nog een plek ontbrak waar mensen zonder afspraak naar binnen kunnen lopen voor een praatje, een hulpvraag of gewoon wat gezelligheid. Inmiddels weten steeds meer buurtbewoners de huiskamer te vinden.
Een huiskamer voor de buurt
Een van hen is Marjan. Ze komt niet alleen als vaste gast, maar helpt ook als vrijwilliger mee. Bij binnenkomst staat volgens vaste traditie haar rosébiertje al klaar. “Ik doe boodschappen als er nog wat nodig is, ik schil de aardappels en zo werken we met elkaar mee.” Voor Marjan is de huiskamer vooral een plek waar de buurt samenkomt. “Ik zou anders niet weten wie mijn buren zouden zijn.”
Zonder subsidie wordt het lastig
Sher combineert Casa C met een parttimebaan bij een welzijnsorganisatie. Daardoor is de huiskamer alleen op maandag, woensdag en vrijdag geopend. Ze runt de ontmoetingsplek volledig als vrijwilliger en zonder subsidie. Dat maakt het steeds lastiger om de deuren open te houden.
“Wij moeten echt schrabbelen en de fondsen die we hebben aangeschreven, hebben ons afgewezen. Er liggen nog twee aanvragen, dus ik hoop dat dat gaat lukken. Anders moet ik dit gaan opgeven.”
Toch wil Sher daar eigenlijk niet aan denken. “Ik weet hoeveel mensen teleurgesteld gaan zijn als ik dit niet blijf doen.”
Ook voor Marjan zou het verdwijnen van Casa C een groot gemis zijn. De woensdagmiddag is voor haar een vast moment geworden om anderen te ontmoeten. “Als Sher het opdoekt is dat een hele grote klap voor veel mensen.”